وب سایت تخصصی روانشناسی

ارتباط بهداشت و نظافت فردی با شخصیت

ظاهر اولین شکل ارتباط است که درمعرض کسانیکه ملاقات می کنیم قرار می‌دهیم. هرکسی که شما را می بیند، در ۵ ثانیه اول براساس ظاهرتان تصوراتی کلی درمورد شخصصیتتان پیدا می‌کند. مشخص است که بهداشت شما اطلاعات بسیار زیادی درمورد اینکه که هستید و چطور شخصیتی دارید در دست مخاطب قرار می‌دهد. بهداشت و نظافت می‌تواند جذابیت اجتماعی، تنبل بودن، هوش، طبقه اجتماعی، تحصیلات، میزان اعتماد به نفس، فرهنگ و سازمان بندی شما را آشکار کند.

فقدان نظافت یک نفر به شما نشان می‌دهد که آن فرد:

· تنبل است. دوست ندارند برای تمیز و مرتب کردن خودشان زحمت بکشند و در نظر دیگران قابل‌ قبول جلوه کنند و این نشان دهنده تمایل آنها برای به معرض نمایش گذاشتن بقیه جنبه های زندگیشان نیز می باشد.

· شاید خیلی فقیر باشد. مراقب این مورد باشید چون فرهنگ‌هایی وجود دارد که این مورد برای آنها مصداق ندارد، به همین دلیل باید ابتدا پیشینه فرهنگی فرد را بررسی کنید. اما به طور معمول، افرادیکه در فقر بزرگ می‌شوند، بهداشت اولیه را آموزش نمی‌بینند.

· شاید از نظر روانی بیمار باشد. فقدان بهداشت فردی در‌میان آنهایی که افسردگی دارند بسیار رایج است چون این افراد دیگر نه اراده و نه تمایلی و رغبتی به خوب نشان دادن ظاهر خود ندارند. افراد با مشکلات و بیماری‌های روحی و روانی دیگر مثل اسکیزوفرنی، برخی ترس‌ها، یا آلزایمر نیز ممکن است بهداشت خوبی نداشته باشند.

· شاید به مواد‌مخدر یا الکل معتاد باشد. افرادیکه به طور مداوم از مواد‌ مخدر یا نوشیدنی های الکلی استفاده می کنند معمولاً ظاهری به هم ریخته دارند. این افراد اکثراً از افسردگی هم رنج می‌برند.

· شعور اجتماعی نداشته باشد. کسی که با ظاهری نامرتب در جامعه راه می‌رود ممکن است سطح شعور و هوش اجتماعی‌اش پایین باشد. این افراد در دنیای خودشان زندگی می‌کنند و نمی‌توانند به خوبی با دیگران ارتباط برقرار کنند. برایشان هم مهم نیست که دیگران چه نظری درمورد آنها داشته باشند. این افراد معمولاً وصله های ناجور جامعه هستند.

· خودمحور باشد. کسی که برایش اهمیتی ندارد فقدان بهداشت شخصی او چه تاثیری بر اطرافیانش دارد و برایش هم مهم نیست که دیگران درمورد او چطور فکر کنند، فردی بسیار خودخواه و خودمحور است. این افراد هر چه که بخواهند را در هر زمان که بخواهند و به هر طریقی که بخواهند انجام می‌دهند و برایشان مهم نیست که دیگران چه می‌گویند.

ارزیابی بهداشت فردی از بالا تا پایین

وقتی فردی را می‌سنجید، باید او را از بالا به پایین بسنجید و توجه بسیار دقیقی به بهداشت او داشته باشید.

· موها/سر. موها اولین ویژگی بدن ماست که می توان برای نشان دادن شخصیتمان آنرا تغییر دهیم. به همین دلیل است که در ارتش موها را می تراشند تا حس فردیت آنها را از بین ببرد و همدیگر را مثل خودشان ببینند. باید ببینید که آیا طرف مقابلتان موهایش را آرایش کرده؟ موهایش تمیز است یا چرب و نشسته؟ کثیف بودن موها معمولاً نشانه این است که فرد حمام نمی کند.

· صورت. بهداشت صورت برای خانم ها بیشتر از آقایان اهمیت دارد چون خانم ها اهمیت زیادی به صورت خود می دهند. در مردها باید ببینید که آیا موهای صورتشان را اصلاح کرده اند یا خیر؟ خانم ها آرایش کرده اند یا نه؟ دندانهایشان تا چه اندازه تمیز است؟ آیا دندان خراب، شکسته یا کثیف دارند؟ آیا ابروهایش مرتب است؟ آیا صورتش نشان می دهد که مرتب شسته می شود؟ آیا موهای بینی شان بیش از حد رشد کرده است؟

· وزن. وزن فرد اطلاعات زیادی درمورد میزان مراقبت فردی از ظاهر خود، سطح تناسب اندام، عادات غذایی و میزان اعتماد به نفس فرد نشان می دهد. خیلی ها هستند که هر صبح که بیدار می شونند از وضعیت اندامشان برای خود شکایت می کنند اما سوال این است که چرا اقدامی برای آن نمی کنند.

· تنفس. آیا تنفس فرد بوی بد می دهد؟ این نشان می دهد که او دندانهایش را خوب مسواک نمی کند، یا عادات غذایی درستی ندارد، استرس دارد یا دچار یک مشکل یا بیماری است.

· لباس پوشیدن. چیزی که می پوشیم یک نشانه قوی دیگر از شخصیت ماست. آیا لباسهایش کثیف است؟ آیا لباسهایش بوی بد می دهد؟ لباسهایش روی مد است یا از مد افتاده؟

· بوی بدن. آیا بدنشان بو می دهد؟ اگراینطور است، احتمالاً به این معنی است که مرتب حمام نمی کنند یا از عطر و اسپری بدن استفاده نمی کنند. البته باید به تفاوت های فرهنگی هم توجه داشته باشید. در بعضی فرهنگ ها بوی بدن امری طبیعی است.

· دست ها. آیا دست هاش کثیف است؟ اگر اینطور است، دلیل آن چیست؟ آیا به خاطر این است که همان موقع کاری انجام داده است یا اصلاً به تمیز بودن دست هایش توجه ندارد؟

· ناخن ها. آیا ناخن های فرد گرفته شده و مرتب است؟ آیا ناخن هایش کثیف است؟ وضعیت ناخن های هر فرد نشان دهنده توجه او به جزئیات ظاهر است.

تشخیص الگوهای تداوم

شایان ذکر است که این علائم را نباید برای تعیین شخصیت کلی فرد استفاده کرد. مثلاً شخصی که ملاقات می کنید ممکن است دست هایش کثیف باشد اما از جنبه های دیگر کاملاً ظاهری مرتب دارد و کثیف بودن دست ها ممکن است دلیلی منطقی داشته باشد. شاید شغلش مکانیکی باشد. پس وقتی می خواهید فردی را از نظر بهداشت ظاهری ارزیابی کنید، باید چند مورد از فقدان نظافت را پیدا کنید تا بتوانید او را فردی نامرتب قلمداد کنید.

روانشناسی جویدن ناخن و روشهای درمانی

جویدن ناخن عادتی است که معمولاً در کودکان و نوجوانان دیده می‌شود اما بعضی افراد بزرگسال نیز به آن مبتلا هستند. این مقاله به فراتر از این عادت در افراد می‌پردازد، پس اگر می‌خواهید از روانشناسی این عادت باخبر شوید، تا انتهای مقاله به خواندن ادامه دهید.

جویدن ناخن که معمولاً در کودکان و نوجوانان دیده می‌شود، یک عادت اجباری دهانی و یکی از رفتارهای تکرارشونده است که موجب آسیب رساندن به ظاهر فرد یا هرگونه آسیب فیزیکی می‌شود. از دیگر این قبیل عادت‌ها می‌توان به کندن پوست (درماتیلومانیا)، کشیدن مو (تریکوتیلومانیا)، گاز گرفتن پوست (درماتوفاژیا)، و گرفتن بینی (هینوتیلکسومانیا) اشاره کرد. جویدن ناخن در پزشکی اونیکوفاژیا نام دارد. اکثر افرادی ‌که دچار این عادت هستند، اینقدر ناخن‌هایشان را می‌جوند که ناخن‌ها به خون‌ریزی می‌افتند. نوک انگشتان این افراد همیشه قرمز و زخمی است و احتمال عفونی بودن آنها هم بسیار زیاد است. این افراد معمولاً دست‌هایشان را پنهان می‌کنند تا کسی ظاهر نامساعد ناخن‌های آنها را نبیند. این مسئله بر اعتماد‌به‌نفس آنها نیز تاثیر منفی دارد.

شیوع جویدن ناخن

جویدن ناخن عادتی است که معمولاً از اواخر کودکی آغاز می‌شود. بسیاری از کودکان این عادت را از سن خیلی پایین شروع می‌کنند. اما در اکثر موارد، این عادت در اواخر کودکی یا اوایل نوجوانی آغاز می‌شود. این عادت آنقدر شایع است که برخی تحقیقات نشان می‌دهد، بین ۳۰ تا ۳۳ درصد از کودکان گروه سنی ۷ تا ۱۰ سال به آن مبتلا هستند. جویدن ناخن فقط منحصر به کودکان نیست، بلکه نوجوانان، جوانان و حتی بسیاری از بزرگسالان نیز دچار این عادت هستند. بسیاری از کودکانی که با این عادت بزرگ می‌شوند، تا بزرگسالی و حتی سالخوردگی هم آن را با خود دارند. شیوع جویدن ناخن در نوجوانان ۴۴ درصد و در جوانان ۲۰ تا ۳۰ درصد است. جالب توجه است که ۵ درصد از افراد بزرگسال نیز به این عادت مبتلا هستند.

روانشناسی جویدن ناخن

بااینکه جویدن ناخن مثل کشیدن مو، گرفتن بینی و سایر رفتارهای تکرارشونده عادی بسیار شایع است اما معمولاً به درستی تشخیص داده نشده و درمان نمی‌شوند. تئوری‌های مختلفی درمورد جویدن ناخن وجود دارد که متداول‌ترین توضیح برای این عادت این است که نوعی روش تخلیه استرس می‌باشد.

برخی تئوری‌ها عنوان می‌کنند که این عادت با ژنتیک افراد مرتبط است درحالیکه تئوری‌های دیگر باور دارند که اختلالی وسواسی-جبری است. همچنین مشاهده شده است که برخی افراد از روی گرسنگی یا بی‌حوصلگی ناخن‌هایشان را می‌جوند. در برخی کودکان، جویدن ناخن با مکیدن شست دست مرتبط است اما لزوماً تمامی کودکانی که شست دست‌هایشان را می‌مکند، به جویدن ناخن هم روی نمی‌آورند. ازآنجاکه این عادات بعنوان رفتارهای تکرارشونده متمرکز بر بدن طبقه‌بندی می‌شوند، زیر‌گروه اختلالات وسواسی-جبری نیز می‌باشند. اما برخی متخصصین سلامتی بر این عقیده هستند که این عادات را نمی‌توان جزء اختلالات وسواسی-جبری تلقی کرد. بااینکه هنوز تحقیقات زیادی در این زمینه در دست انجام است، در‌اینجا به بررسی عوامل متداول تاثیرگذار بر روانشناسی عادت جویدن ناخن می‌پردازیم.

v ژنتیک: یکی از تئوری‌های مربوط به عادت جویدن ناخن این است که این عادت با ژنتیک فرد مرتبط است. اگر یکی از والدین این عادت را چه در زمان کودکی یا تاکنون داشته باشد، این احتمال وجود دارد که فرزند او هم دچار این عادت شود. این یعنی، احتمال ابتلا به عادت جویدن ناخن در این کودکان بیشتر است.

v تسکین استرس و تحریک: مشاهده شده است که اکثر افرادیکه به این عادت مبتلا هستند، وقتی استرس دارند، از این عادت خود به لذت و تسکین می رسند. جویدن ناخن تاثیری آرامش‌بخش بر اعصاب دارد و میزان تحریک را کاهش می‌دهد. به طور خلاصه، جویدن ناخن فعالیتی برای تحریک اعصاب در مواقعیکه احساس استرس و بی‌حوصلگی دارند، می‌باشد. مثل این می‌ماند که با جویدن ناخن فرد سیستم عصبی خود را تنظیم می‌کند.

v کمال‌گرایی: جویدن ناخن می‌تواند به خاطر تلاش مداوم فرد برای درست کردن نا‌منظمی‌های ناخن‌هایش باشد. این افراد به‌خاطر حساسیت بالای خود مدام ناخن‌هایشان را وارسی می‌کنند تا بی‌نظمی‌های آن را با جویدن اصلاح کنند. البته در اکثر موارد این کار موجب آسیب بیشتر می‌شود. روانشناسی جویدن ناخن این افراد به کمال‌گرایی آنها بر‌می‌گردد، یعنی دوست دارند ناخن‌هایی بی‌عیب داشته باشند.

حالا دیگر جنبه‌های مختلف روانشناسی جویدن ناخن و عوامل مختلفی که بر آن تاثیرگذار است را می‌دانید. برخی تئوری‌ها عنوان می‌کنند که کمبود ویتامین هم ممکن است موجب پدید آمدن این عادت شود. اما، جویدن ناخن کاری ناسالم است و می‌تواند میکروب‌ها را از زیر ناخن به دهان منتقل کرده و موجب بیماری شود. علاوه‌بر‌این، این اختلال برای دندان‌ها نیز مضر است چون استرس و فشار زیادی به آنها متحمل می‌کند.

روش‌های درمانی مختلفی برای ترک این عادت وجود دارد. داروهایی مثل داروهای ضدافسردگی، ویتامین B اینوزیتول و از این قبیل. برخی با رفتار‌درمانی که شامل تمرینات برگرداندن عادت و درمان کنترل محرک است بهبود می‌یابند. روش درمانی اول، تمرینات برگرداندن عادت به از بین بردن عادت ناخن جویدن و جایگزین کردن آن با یک عادت مفید و سازنده اقدام می‌کند اما روش دوم، درمان کنترل محرک، به شناختن و ریشه‌کن‌کردن محرکی که موجب این عمل می‌شود، می‌پردازد. گریزدرمانی نیز معمولاً برای درمان جویدن ناخن موثر است. در این روش درمانی، از راه‌های مختلفی مثل پوشاندن ناخن‌ها با لاک یا نوارهای لاستیکی و از این قبیل برای جلوگیری از جویدن ناخن ها استفاده می‌شود. ترکیبی از این روش‌ها معمولاً نتیجه بهتری به همراه خواهد داشت. برای درمان عادت جویدن ناخن در کودکان، سایر اعضای خانواده باید درک خوبی از روانشناسی این عادت پیدا کنند تا بتوانند برای از میان بردن این عادت به کودک کمک کنند.